acı

üniversite yılları gibi, hayatın en bohem döneminde yaşanırsa (ki genelde bu zamanlar yaşanır), tadından yenmez. mr. spock olma yolunda giden adamı bir anda ahmet telli'ye yöneltir, besteler yaptırır, salya sümük ağlatır. geriye dönüp baktığında insan, "vay anasını bunları ben mi yazdım lan" diyebilir. aşk acısı gözyaşı, gurur ve zaman kaybettirirken, bir yandan da meyvelerini verir. hiç olmadı süper arkadaşlıklara vesile olur. leş gibi kalabalik bir kantinde, gürültüden kendi konustuğunu duyamayan, sigara dumanından önünü goremeyen aşık vatandaş tek bir noktaya kitlenir, o noktayı sonuna kadar görür, onu sonuna kadar duyar. aşk acısı, herkesin hayatında yaşaması gereken, en tatlı acıdır. her şeye rağmendir.