MELANKOLİ

normaldir her sey.. her zamanki gibidir belki de. akliniza takilmis kucuk birsey vardir, kucuk biri ama icinize bastirmayi biliyorsunuzdur ya nasil olsa, kontrol altinda tutarsiniz, kapali oldugu yerden cikamaz. arkadaslarinizla konusursunuz, egleniyorsunuzdur bile.. ama sinsice yaklasir, fark ettirmez geldigini. birden bir sarki baslar, ve alir goturur sizi. daha ne oldugunu anlamadan icinizdeki, o sakli yerdeki hersey disaridadir artik, sizi bogmaya baslamistir. (ve sarki devam eder) birden gulmeleriniz yarim kalir, fark ettirmemek icin rol yaparsiniz, (ve sarki devam eder) ne anlattiginizi dahi fark etmezsiniz, otomatige baglamissinizdir artik kelimelerinizi, (sarki devam eder) soylenenleri algilayamazsiniz; tekrar tekrar sorarsiniz, "efendim?".. icinizdeki insan buyuyordur gittikce, artik icinize sigmamaya baslar.. nefes almaya calisirsiniz fakat sanki unutmus gibisinizdir hayatinizi devam ettirmeniz icin yapmaniz gereken bu seyi.
kalbiniz acir, gozunuzden yas gelene kadar artik..
(ve sarki devam eder)