tanıyorum böyle birini

bazıları acılarını saklayamaz,
gün gibi ortadadır, aşikardır çektikleri; muamma değildir.
bilirler, karanlıklarını kimseler aklayamaz,
göz altı torbaları uykusuzluklarından değildir.

böyle bir çocuk tanıyorum,
sermiş meydana tüm çektiklerini.
tanıyorum ağlamasını, serzenişini tanıyorum:
"ben biçemem, kaderin ektiklerini"

çokları acılarından beslenir,
çokları sefaletinden.
hayatları, bitmez bir melankolidir.
kan yerine, gözyaşı kanar etlerinden..

siz de görmüşsünüzdür sokaklarda,
gözleri buğulu, başları eğik gezerler.
durup, dinmeyen dev dalgalarda,
boğulma ümidiyle yüzerler.

böyle bir çocuk tanıyorum ben de,
kendinden beklenmeyecek sabrı
ve kendinden beklenmeyecek incecik bedeninde,
başkalarından ödünç aldığı tavrı
ve bükük boynuyla gezerdi.

teselli edemedim onu hiçbir zaman.
bilmem acaba bunu bekler miydi.
bana sorsanız küçük yaşında bir roman
kendisine göre alelade kısa hikayeydi.

siz de bilirsiniz böylelerini,
kaybetmeyi çoktan göze almışlardır.
tutamazsınız ki ellerini,
elleri küçüklüklerinde kalakalmıştır..

ne diyeyim ki sana küçük çocuk,
sen ki satmışsın üç otuz paraya gülücüklerini,
"kader" dediğin hayal ürünü hırsız,
çalmış bez bebeklerini.

ağlama demeyeceğim sana,
sanırım yaşadığımız şu an;
ağlamak daha doğru geliyor insana..
yalnız sana yakışan bir ricam var;
ne olur,
benim için de ağlasana.

daha önce milyonlarca kez gülmeseydim,
ben de seninle hayata sövebilirdim.
göz yaşların bu kadar güzel olmasaydı,
inan, sen ağlarken, ben ölebilirdim.