keşke gözyaşlarım olmadığı için yapabilsem..

sen hiç kendi gözyaşında boğuldun mu? nefesin kesildi mi ciğerlerine dolan gözyaşların yüzünden? solunumun tıkandı mı? oksijene uzak kaldın mı hiç? ruhunun cesedi vurdu mu karaya peki? üstünü örttüler mi ruhunun, bir köşe yazarının herhangi bir yazısının denk geldiği bir gazete kağıdı ile?

ben oldum..içimde birikiyor gözyaşlarım..dışardan bakanın "ne çabuk atlattı valla bravo, çok güçlüymüş" dediği bir ölüyüm ben..ruhumun cesedi vurdu karaya benim..boğuldum, nefessiz kaldım..mücadele bile etmedim..çırpınmadım..kabullendim..keşke gözyaşlarım kuruduğu için, artık takadım kalmadığı için yapabilsem..sevdiklerinin yanında güçlü olman öğütlendi mi hiç sana? "ağlama bak onların sana ihtiyacı var.." dendi mi? gizli saklı köşelerde ağlamaya çalıştığın oldu mu hiç? bir sevdiğini uğurlarken, diğerlerini üzmemek için dik durmaya çalıştın mı? acını yuttun mu çiğnemeden? midene oturdu mu peki?benim oldu..öylesine güçlüyüm ki ben, gelip duygularımı günlük köşelerinde yazıya döküp, günlükten çıktığım anda hiçbir şey yokmuş gibi devam ediyorum hayata..öyle güçlüyüm ki ben gülüyorum, eğleniyorum, "hayat devam ediyor.." diyorum..öyle güçlüyüm ki ben "başın sağolsun.." cümlesini duymaktan kaçmak için konuları değiştiriyorum..öyle güçlüyüm ki, ölüme inanmıyorum artık..sevdiklerimin ölümlerini kabullenmiyorum..
Ama artık öyle değil galiba. Çok belli ediyormuşum gibi hissediyorum kendimi.Sanki herkes anlıyor da ben de onlardan kaçıyorum.Ayaklar altına alınacakmış gibi hissediyorum belli olursa.Korkunun dikalası... Ağlama zamanı...